Ο ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ 1
 Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψη 
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
 σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψη,
 ποῦ μὲ βία μετράει τὴ γῆ.
 2
 Ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη
 τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
 καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
 χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
 3
 Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες
 πικραμένη, ἐντροπαλή,
 κι ἕνα στόμα ἀκαρτεροῦσες,
 «ἔλα πάλι», νὰ σοῦ πῇ.
 4
 Ἄργειε νά ῾λθη ἐκείνη ἡ μέρα
 κι ἦταν ὅλα σιωπηλά, 
γιατὶ τά ῾σκιαζε ἡ φοβέρα
 καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.
 5
 Δυστυχής! Παρηγορία
 μόνη σου ἔμεινε νὰ λὲς
 περασμένα μεγαλεῖα
 καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς.
 6
 Καὶ ἀκαρτέρει, καὶ ἀκαρτέρει
 φιλελεύθερη λαλιά,
 ἕνα ἐκτύπαε τ᾿ ἄλλο χέρι 
ἀπὸ τὴν ἀπελπισιά,
 7
 κι ἔλεες «πότε, ἅ! πότε βγάνω 
τὸ κεφάλι ἀπὸ τς ἐρμιές;» 
Καὶ ἀποκρίνοντο ἀπὸ πάνω
 κλάψες, ἅλυσες, φωνές.
 8
 Τότε ἐσήκωνες τὸ βλέμμα
 μὲς στὰ κλάιματα θολό,
 καὶ εἰς τὸ ροῦχο σου ἔσταζ᾿ αἷμα
 πλῆθος αἷμα ἑλληνικό.




ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΟΙΞΙΣ

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΟΙΞΙΣ

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΟΣΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ: «Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να σβήσουν την Αγία Πίστη, την ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον. Και σκουπίζοντας τα δάκρυα μου τους είπα: «Δεν βλέπετε που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ότι πολύτιμον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοι μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερο κακό από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».





Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
(Πόντου - Μικράς Ασίας - Ανατολικής Θράκης – Κωνσταντινούπολης - Κύπρου)

Ένα διαρκές, ατιμώρητο έγκλημα

Χάρης Τσιρκινίδης - Συγγραφέας – ιστορικός – νομικός


            Στις 13 Μαρτίου 1918, η Εταιρεία Κοινωνιολογίας του Παρισιού, στη συνεδρίασή της, υπό την προεδρία του πρώην γάλλου πρωθυπουργού, Ribot, ασχολήθηκε με την Τουρκία, στα πλαίσια της «Μελέτης των χωρών της Βαλκανικής».
            Κύριος ομιλητής ήταν ο Αντρέ Μάντελσταμ, καθηγητής δικαίου του πανεπιστημίου της Πετρούπολης, ο οποίος επί πολλά χρόνια υπηρέτησε ως αρχιγραμματέας στη ρωσική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, και αργότερα ως διευθυντής του νομικού τμήματος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών.
            Από την πολυσέλιδη ομιλία του, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα:
«…Δε μίλησα μέχρις εδώ για το Ισλάμ, διότι δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαμε ν’ αποδώσουμε σε αυτό την τουρκική κακοδαιμονία. … Οι Άραβες και οι Πέρσες, λαοί μουσουλμανικοί επίσης, άφησαν στον κόσμο θησαυρούς πολιτισμού.
            Αν ρίξουμε τώρα μια ματιά στο ρόλο, που έπαιξε ο τουρκικός λαός στην ιστορία, αυτός ο ρόλος εμφανίζεται μάλλον τραγικός. Και αυτή η τραγωδία του συνίσταται στο ότι, από την ημέρα της εμφάνισής του στην παγκόσμια αρένα, δεν έκανε τίποτε για να νομιμοποιήσει την ύπαρξή του από την άποψη του πολιτισμού.
            Δεν μπήκε στη ζωή των άλλων λαών, παρά σκορπώντας χείμαρρους αίματος και δακρύων.
            Δεν επιβεβαιώθηκε μέσα στον κόσμο παρά με τον πόλεμο και τις αλυσίδες…
            Δεν έζησε παρά με σκλαβωμένους…
            Ο τούρκικος λαός δεν άφησε για τις επερχόμενες γενεές ούτε ένα μεγάλο όνομα ποιητή, γλύπτη, καλλιτέχνη, μουσικού, σοφού, στο οποίο θα μπορούσε η ανθρωπότητα ν’ αναφερθεί με χαρά και αγάπη. Δεν κατάθεσε καμιά προσφορά στο βωμό του Ωραίου, του Αληθινού, του Καλού. Υπήρξε ένας στείρος λαός, ένας λαός χωρίς φρούτα[1]…».

 

WebCounter.com
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Top WordPress Themes